Nieskuteczna reanimacja

Zszokowani, ujrzeli nieprzytomnego motocyklistę, leżącego nieopodal pogiętego motocykla.

Krępy Carlo, kiedyś szkolony w udzielaniu pierwszej pomocy - nie tracąc czasu, podbiegł do leżącego. Usiadł okrakiem nad nim i zaczął ratować. Najpierw walnął go ze trzy razy w piersi, potem przyssał się do jego ust i tak dmuchnął, że motocyklista aż napęczniał. I tak kilka razy - walił, dmuchał, aż w końcu motocyklista odzyskał przytomność. Wszyscy odetchnęli z ulgą, ale na krótko. Po kilku sekundach ranny znów stracił przytomność.
Więc Carlo od początku: wali, całuje, dmucha, wali, całuje dmucha...

Zanim przyjechała karetka pogotowia, motocyklista coś ze cztery razy odzyskiwał przytomność. Po to tylko, by ją zaraz stracić.
Kiedy pakowano ofiarę do ambulansu, Sfrustrowany Carlo zwrócił się do lekarza pogotowia:
- Po prostu nie mogę zrozumieć dlaczego on tak ciągle mdlał... robiłem wszystko tak jak mnie na kursie uczono.
Lekarz, patrząc krzywo na Carla, wyjaśnił:
- Wejdź pan w jego skórę. Jedzie pan ulicą, świat jest piękny. Lasek - jak kaczek. Słoneczko świeci...
Wtem... ktoś z boku robi panu wielkie BUUUM... i traci pan przytomność. Następne co pan widzi po przebudzeniu, to jakiś wielki czarny pedał w zielonym czepku na głowie, pełnym kolorowych, zwisających drutów siedzi na panu i bije, potem daje buzi i bije, daje buzi... i bije. Byłbyś pan przytomny?!