No doubt!

Siedzę i myślę o nim.

Jak się podobuje mój kotek?

Chce mi się płakać. A właściwie nie wiem czemu. Marzenia powoli się spełniają. Wreszcie mam koteczka, w przyszłym tygodniu kupuję upragniony telefon. Z chłopakiem jakoś znowu powoli się układa. A mnie chce się płakać. Bo domownicy nie lubią mojego kota, śmieją się kiedy daje mu jeść. Kiedy go głaskam. Nie pozwalają mu na podgryzanie roślinek w ogródku. Zrzucają go z ławek, krzeseł i stołów. Podrzucają, żeby sprawdzić czy aby napewno spadnie na cztery łapy. A potem się dziwią, że tylko do mnie przychodzi, tylko mnie daje się głaskać. Tłumaczą mi, że to nie małe dziecko, że sam sobie musi umieć radzić.

Obudziłam się i od razu pomyślałam, że to będzie piękny dzień. Może trochę odpocznę, będę robić rzeczy inne niż zwykle. Tylko generalnie, co tu robić?

Włączyłam grzejnik. Zaraz będzie gorąco. Kubuś już śpi. Grzesiek też. To takie dziwne, ale kiedy rozmawiam na GG nie słyszę tego, jak bardzo cicho jest w domu. Dopiero kiedy wszyscy gdzieś uciekną słyszę, jak głośno ze mną rozmawiali. Zostaje sama i słyszę samotność. Objawia się (wiem, że to strasznie banalne) tykaniem zegara. W kuchni.

Rozglądam się po pokoju. Chyba jestem sama. Ale czy napewno? Czy może powinam sprawdzić w szafie, pod łóżkiem? Idiotka. Ale właśnie w ten sposób muszę.

świat. Jeśli nie chcę spędzać wieczorów samotnie, muszę zamykać się w necie. Koleżanki niby mam, ale już zorganizowały tu sobie życie pod moją nieobecność. Ściągnęły swoje połówki, sprzątają i gotują im. Nie widuję sie z nimi tak często, jak kiedyś. Mam też paru kolegów, ale spotykanie się z nimi raczej nie uszczęśliwiłoby Grześka.

A jednak pojadę do GB. Bilet kupiony - 21 maj.

Mi się wszystko komplikuje.