Chelios powiada

Jak nie trudno się domyślić obiektem mojego ataku jest polski Szanowny Prezes Rady Ministrów. Nie będę się wykłócał ile nakłamał, chcę jedynie krótko skrytykować jego dotychczasowe wyczyny.

Nie wiem czy te blogi monsterowskie ktoś w ogóle czyta, ale co tam, napiszę co mi teraz po głowie chodzi. Chciałbym rozprawić o wizerunkach obupłciowych. Mianowicie od niepamiętnych czasów panuje jakieś głupie przekonanie, że mężczyzna musi być taki, a kobieta taka. Więc...

Wyjątkowo postaram się napisać krótko. W dzisiejszym wpisie chciałem skomentować dwie sytuacje - mecz naszej kadry i medialny atak na Franza oraz "świętowanie" 93 rocznicy odzyskania niepodległości przez nasze państwo.
 

Nadszedł w końcu ten czas aby podsumować rolę jaką pełnią tzw. wybrańcy narodu w naszym państwie. Oczywiście chodzi o "prawych" polityków, których jest tylu, że głowa boli. Na wstępie chciałbym przytoczyć taki o to fakt: w Polsce na ok. 37,5 mln obywateli przypada 560 parlamentarzystów, co daje w przybliżeniu jednego posła zasiadającego w Sejmie lub Senacie na 67000 Polaków, dla odmiany w USA sytuacja ta przedstawia się w liczbach 535 parlamentarzystów przy ponad 300 milionowym narodzie (trochę to na wyrost, bo mieszka tam wiele obcokrajowców) i daje stosunek 1 kongresmana na nieco ponad 560000 amerykanów! Nie ma co się dziwić, że Polska jest krajem absurdu i innych patologii, kiedy tylu laików rządzi państwem.

Sprawa wiary to największa ówczesna kontrowersja. Kto daje ludziom prawo o decydowaniu za kogoś, w co ma wierzyć, jak żyć i grożenia strasznymi konsekwencjami za niesubordynację? Żeby to wszystko jakoś określić trzeba by przeanalizować kilka tysięcy lat. Jestem jednak świadom, że historia którą znamy ze szkół, czy przede wszystkim z nauki Kościoła to niekiedy najzwyczajniejsza ściema. Pozwolę sobie na napisanie kilka istotnych czynników, wpływających na moją filozofię.

W związku z tym, że od niedawna mamy nowy (a w zasadzie ten sam) rząd spodziewam się w niedalekiej przyszłości fali strajków. Tu tytułem dygresji mały paradoks: strajkujący wybierają jedną partię, która nie zgadza się na podwyżki, następnie głosują na ich oponentów, którzy również nie chcą dać kasy i tak w koło Macieju. Wracając do tych strajków, od czego się to zaczyna? od cichych pomruków niezadowolenia - to oczywiste, ale tak formalnie to od manipulantów z szefostwa związków zawodowych, którzy łupią niezłą kasę ze składek im płaconych. W takim razie co oni mogą wiedzieć o warunkach pracy i wynagrodzeniu?