Oneiros

Liryka Straconego Dnia

W papierosowej mgiełce,
Słyszę kształt pomarańczy,
Widzę zapach tymianku,
Smakuję czerwieni róż.

Spoglądam w szklankę do połowy okrągłą,
Nalewam swych myśli, tak ze dwie godziny,
I czekam.

W papierosowej mgławicy,
Spoglądam w oczy Alpha Centauri,
Sięgam do nieba i je czytam,
A brzmi jak liryka.

Niezapominalne

Są takie rzeczy, nie do zapomnienia
Jak pocałunek ten pierwszy, jedyny
Jak zapach włosów kochanej kobiety
Jak ton jej głosu, błękitna toń oczu
Jak jej usta różane
I ciernie

Na tratwach z myśli niezatapialnych płyną marzenia
I cicho szepczą wciąż,
Te zwykłe, codzienne wspomnienia