naga stopa na rozbitym szkle

Ach ta ukochana recesja. Dostarcza mi ostatnio bardzo duzo wolnego czasu, co oczywiscie wiaze za soba wszelkiego rodzaju konsekwencje... Oj kiedy bylam dzieckiem bylo tak beztrosko. Ciekawia mnie statystyki, ilu z nas za dziecka koniecznie chcialo byc juz doroslym (ja najbardziej ze wzgledu na buty na obcasach), odwracajac dzis to pytanie, ilu z nas znow chcialoby miec 7 lat?

W dobie rzeczy materialnych, gdzie glowna sila napedowa jest pieniadz tak trudno jest o chocby spokojny sen. Ciagla gonitwa za czyms, nieustanne podnoszenie standardow wokol siebie i chec zdobywania wiecej i wiecej sprawiaja, ze czas ucieka miedzy palcami do tego stopnia, ze rownie dobrze mozemy polozyc sie do lozka i czekac na smierc! Bo w gruncie rzeczy po co odmawiac sobie czegokolwiek? Przeciez okazja moze nie zdarzyc sie po raz drugi. Carpe diem jak mawial Horacy. Przeciez wczoraj juz nie wroci a jutro moze nie nadejsc nigdy...