Potwornie absurdalny blog
jak on tak mógł?
13 październik 2008 ·
W ten sposób nie powinno się kończyć książki. To powinno być zakazane. Ale jednak tak się stało... „Sprzysiężenie...” jest bowiem pierwszą częścią trylogii, a tytuły dwóch pozostałych są podane w języku angielskim, co może oznaczać, że jeszcze troszkę na nie poczekam. A jest na co czekać. Zatonąłem w przygodzie już od pierwszego rozdziału, w którym nastąpiło trzęsienie ziemi – potem już było tylko lepiej.
Nie potrafię wytłumaczyć inaczej, dlaczego tak szybko uporałem się z tą książką. Już po pierwszym rozdziale zdecydowałem, że będę ją czytał w dzień. Wydawała mi się mrrrroczna, a ja nie lubię się bać przed snem. Ale decyzja szybko się rozpłynęła – to co nastąpiło potem to fantastyczna część niesamowitej podróży z krótkimi przerwami na rzeczywistość. Już na samym początku prasa donosi o zbrodni, o katastrofie i wydaje się, że ciąg dalszy historii, to tylko wyjaśnienia jak do tego doszło, krótkie historie z życia, a na ostatniej stronie i tak dowiemy się kto zabił. Wszystko, absolutnie wszystko mamy podane na tacy – żaden spisek nie uchodzi uwadze, nic nie jest ukryte. Ale to nie prawda. Bo potem i tak nadchodzi zaskoczenie. W pewnym momencie przygoda wydaje się aż nazbyt przewidywalna i może nawet naciągana. I właśnie to jest w niej najbardziej fantastyczne.
z resztą... sami poczytajcie
Autor
O blogu
Najnowsze posty
Najpopularniejsze posty
Napędzana humorem dzięki
Joe Monsterowi
coorchuc
pozdro
Ale rozumiem Twój ból, nie ma nic gorszego, niż dobra książka wydawana po kawałku.
Dobra, dobra. Chwila. Chcesz oceniać i komentować pliki?
Zaloguj się lub zarejestruj jako nieustraszony bojownik walczący z powagą