Bloga rytm naturalny...

Okazało się, że firmy ubezpieczeniowe płacą prowizje dyrektorom szkół za to, że uczniowie ubezpieczą się właśnie u nich. A dyrektorzy wybierają obowiązującą dla danej szkoły ofertę - z reguły bardzo niekorzystną, przynajmniej w porównaniu z tymi, które są na rynku bez dostających prowizję pośredników. To, oczywiście, wynika z racjonalności postępowania każdej ze stron.

Natomiast obowiązek korzystania z tej właśnie oferty jest skandalem. Nie przekonują mnie nawet tłumaczenia, że w większości przypadków takie pieniądze (za prowizję) nie idą do kieszeni dyrektora. Część tłumaczyła się, że kupuje za nie ubezpieczenie dla nauczycieli i najbiedniejszych uczniów (czemu w tej kolejności i czemu uczeń ma cokolwiek fundować pod przymusem nauczycielowi - który opłacany jest i tak z przymusowych podatków - albo biednemu uczniowi - któremu przy tak rozbuchanym socjalu państwo znacznie wcześniej powinno to zapewnić?) Inni - że to idzie na remonty szkół (a gdzie właściciele szkół, czyli najczęściej samorządy, też zdzierające podatki pod przymusem?).

Skandalem jest oczywiście też to, że uczeń w ogóle musi mieć ubezpieczenie, a w szczególności: że dziesięciolatek musi mieć wykupioną de facto polisę na życie. To, rzecz jasna, zdzierstwo, bo nie oszukujmy się: jaki procent ludzi umiera będąc ubezpieczonymi uczniami? Zwolennikom urzędowego wpieprzania się między rodzica a dziecko po to, żeby uchronić dziecko przed nieodpowiedzialnością bądź niewiedzą rodzica, pragnę tylko zwrócić uwagę, iż tutaj nawet ta argumentacja nie znajdzie zastosowania. Jeśli nieubezpieczone dziecko umrze, to szkoda dotknie rodziców, a nie je. Urzędowe wpieprzanie się dla dobra dziecka, jeśli już, mogłoby wyglądać tak, że to rodzic musi mieć wykupioną polisę na życie.

Moja Żona podała argument, że działanie szkół jest słuszne, ponieważ za ucznia odpowiada nauczyciel i szkoły nie chcą być ciągane po sądach, gdy dziecko rozbije głowę w szkole. Nie zgadzam się i z takim postawieniem sprawy. Po pierwsze: ubezpieczenie nie zwalnia z odpowiedzialności nauczyciela, tym bardziej, że obowiązuje również poza szkołą. Szkoła jest jedynie pośrednikiem w handlu polisą, a nie ograniczeniem zakresu działania ubezpieczenia. Po drugie zaś: jeśli chodzi o to, żeby szkoła nie ponosiła kosztów, to szkoła powinna się ubezpieczyć. A jeszcze lepiej: nauczyciel, o ile uzna to za stosowne. Bardzo podoba mi się tu wzór amerykański, gdzie ludzie pozywali lekarzy o milionowe odszkodowania za błędy lekarskie i teraz większość lekarzy ma wykupione ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za te błędy. Lekarzy - bo tam nikt na szczęście nie wpadł na pomysł, żeby pacjent musiał być ubezpieczony od błędu lekarza, który się nim opiekuje.

Wykupienie ubezpieczenia nie zwalnia zresztą, jeśli chodzi o stan prawny, nauczyciela z odpowiedzialności karnej, a szkoły z cywilnej. I bardzo dobrze - nie chcemy chyba, żeby nauczyciele poczuli, że nie ciąży na nich odpowiedzialność za uczniów, a jeśli tego chcemy, to powiedzmy to wprost, a nie ukrywajmy za płaszczykiem ubezpieczeń!

Kilka odpowiedzi

Mistrzyni_Gry twierdzi, że dobrowolnie żyję w kraju, w którym mam przymusowy socjal, więc skoro uważam, że chcącemu nie dzieje się krzywda, nie powinienem narzekać. Zasada niezupełnie ma tu zastosowanie, bo ja nie do końca jestem chcącym. W ogólności: żeby zasada mogła działać, legislator musi ją szanować. Gdy jej nie szanuje, doprowadza do sytuacji, w której nie mogę być chcącym, a wówczas jak najbardziej dzieje mi się krzywda. Dotyczy to nie tylko istniejącego socjalu i opiekuńczości. Clue tkwi w tym, że istnieją jakiekolwiek ograniczenia, jakie są nakładane na mnie, gdybym chciał się zrzec swoich zobowiązań wobec Polski, a także przywilejów z nimi związanych. Te ograniczenia to na przykład: brak możliwości zrzeczenia się obywatelstwa polskiego na wniosek obywatela (wniosek musi zaaprobować prezydent, który nie ma takiego obowiązku). Brak możliwości zmiany miejsca zamieszkania bez dokumentów (co byłoby uzasadnione, gdyby np. zakaz przekraczania granicy z Polski na Litwę bez paszportu wynikał wyłącznie z uwarunkowań litewskich, bo wówczas Litwa jest stroną, która nie ma obowiązku zawierania ze mną takiej umowy, ale nie z uwarunkowań polskich). Uzależnianie możliwości podjęcia takiej decyzji od spełnienia jakichś świadczeń na rzecz państwa (w najlepszym wypadku: od wniesienia opłaty za dowód osobisty lub paszport; niestety, są pomysły, by szło to jeszcze dalej - pamiętają Państwo projekt nakazujący ludziom, którzy tuż po studiach opuszczają Polskę, zapłacenie za te studia? I to z mocą wsteczną - bo ci ludzie tego nie wiedzieli zaczynając studia?). Na koniec najgorsze: zapis mówiący, że obywatel któregokolwiek kraju unijnego nie może, korzystając z podwójnego obywatelstwa, wybrać opodatkowania w kraju pozaunijnym. Rozumieją Państwo: mogę wyjechać na przykład do Nowej Zelandii i być chcącym zerwać swoje stosunki z Polską - na przykład obywatelstwo. Prezydent nie musi jednak na to się zgodzić, a wówczas - opodatkowując się w Nowej Zelandii zamiast w Polsce - staję się w Polsce przestępcą skarbowym. Teraz ważna uwaga: mogę się na to zgodzić jako chcący, widząc na przykład status quo typu "Nowa Zelandia nie ma umowy o ekstradycję z Polską". Jeśli jednak kiedykolwiek zacznie ją mieć, to okaże się, że chcącym nigdy nie byłem - i to nie dlatego, że Nowa Zelandia podpisała nagle jakąś umowę, tylko właśnie dlatego, że mimo chcenia nie mogłem się zrzec tego cholernego obywatelstwa!

Przy okazji: od razu mówię, że jeśli uda się obalić ten chory ustrój, jaki mamy, to pozwę nasze państwo o odszkodowania - i to nie za sam socjalizm, a za wszystkie szkody, jakie poniosłem przez to, że państwo działało niezgodnie z prawem! Nic mnie nie obchodzi, że zgodnie z prawem działać nie mogło, bo prawo jest wewnętrznie sprzeczne - było robić niesprzeczne! Na przykład pozwę o oddanie składek, które pod przymusem zabrano na moją przyszłą emeryturę - bo prawo polskie zakazuje zawierania jakichkolwiek zakładów, w których wysokość wygranej zależy od długości czyjegoś życia! I na to prawo - na ten zakaz - jako "chcący" się godzę, twierdzę, że mnie on nie krzywdzi - ale to nie oznacza, że nie mogę czuć się skrzywdzony, gdy ktoś go w stosunku do mnie nie przestrzega!

KoX sugeruje, że zasada "wszystko dozwolone, co nie zabronione literą prawa" nie powinna dotyczyć urzędników. Tak, przewidziałem to, z tym że nadal oparłbym prawo na w/w zasadzie bez żadnych wyjątków! A już tworząc kodeksy administracyjne postarałbym się, aby w nich znalazł się zapis, który zakazuje urzędnikowi podejmowania w stosunku do obywatela jakiejkolwiek decyzji, której podjęcie nie wynika z żadnego konkretnego przepisu administracyjnego - i ten zapis to jest owa litera prawa, która zabrania nadmiernej ingerencji. Wówczas urzędnik nadal może postępować zgodnie z zasadą: wszystko dozwolone, czego nie zabrania litera prawa.

Wreszcie zaganiacz twierdzi, że zawsze stosuje się zasadę domniemania niewinności. Niestety, nie zawsze. W przypadku przestępstw seksualnych coraz częściej się od niej odchodzi. Gdy mężczyzna z obcą kobietą jest w amerykańskiej windzie, patrzy w podłogę, bo gdyby patrzył jej w twarz, a ona oskarżyłaby go o molestowanie spojrzeniem, to on musiałby dowodzić, że spojrzenie lubieżne nie było. Osobiście uważam penalizację lubieżnych spojrzeń za spore nadużycie, ale nie w tym rzecz.

Zwolennicy obecnych rozwiązań argumentują, że w przypadku przestępstw seksualnych ofiara ma małe szanse udowodnić sprawcy winę, a w dodatku włączają jej się silne mechanizmy powodujące, że trudno jej o tym mówić. To wszystko prawda, tyle tylko, że dowiedzenie niewinności jest równie trudne, a nieudane dowiedzenie nawet prawdziwej niewinności może być bardzo przykre. A poza tym: ofiara zabójstwa ma jeszcze mniejsze szanse udowodnić sprawcy winę i jeszcze trudniej jej o tym mówić, a jednak z jakiegoś powodu przyjmuje się, że zabójstwo trzeba sprawcy udowodnić. To tyle, jeśli chodzi o argumenty oparte na trudności dowodu.