Bloga rytm naturalny...

Pierwsza rzecz, i chyba najważniejsza. Być może doszło do złamania prawa przez PZPN - jeśli tak, należy rzecz bezwzględnie ukrócić, a winnych ukarać, nawet gdyby działali z maksymalnie słusznych pobudek, a prawo, które złamali, było maksymalnie bzdurne. Niemniej najpierw należy odpowiedzieć na podstawowe pytania: jakie prawo zostało złamane? Kto je złamał i w jaki sposób? Kto i jakie poniósł z tego tytułu straty? Co przepisy mówią o karaniu tego łamania prawa i wyrównywaniu strat? Jak zatem i kogo ukarać? I na te pytania powinien odpowiedzieć niezawisły sędzia, a nie minister! Minister to władza wykonawcza. Powinien zadbać o to, żeby wydany w tej (i w każdej innej sprawie) wyrok został wykonany, ale nie tworzyć (ani nawet współtworzyć) jego treści. Ani nie decydować arbitralnie, kto to zrobi.

Druga rzecz, do której mam zastrzeżenia, to termin. UEFA się wkurza i wcale się nie dziwię, bo wprowadzenie kuratora tuż po uzyskaniu potwierdzenia, że Euro 2012 nie zostanie nam odebrane, mogło spowodować, że Michel Platini poczuł się wystrychnięty na dudka (nie Jerzego, który zaoferował się jako mediator w tej sprawie). O tym, co się dzieje w PZPN, wiadomo nie od dziś, a dziś jest chyba najgorszy możliwy termin do wprowadzenia kuratora. Należało to zrobić, zanim w ogóle UEFA przyznała nam Euro, albo poczekać do końca imprezy. Skoro nie zbawiło nas dwadzieścia lat praktycznego niesitnienia Polski na międzynarodowej arenie futbolowej, to dodatkowe cztery też nas nie zbawią. Mogą za to spowodować gigantyczne straty.

Nie dla państwa, rzecz jasna. Państwo niewątpliwie dołoży do Euro, podobnie, jak dołożyła np. Portugalia. Jednakże mnóstwo ludzi w związku z nadchodzącymi mistrzostwami zainwestowało pieniądze. Jeśli je stracą przez urzędowe decyzje, powinni je odzyskać od odpowiedzialnych za ten bałagan. A będą to pieniądze ogromne. Przy nich koszt leczenia przeciętnej ofiary wypadku drogowego jest niedostrzegalnie mały - co poddaję pod rozwagę zwolennikom obowiązkowego OC, którzy burzą się na samą myśl o tym, że urzędnik państwowy albo prezes Listkiewicz mógłby z podobnych powodów być zmuszany do ubezpieczania się na tysiąckrotnie wyższą kwotę.

Trzecia sprawa: piłkarze. Zawodowy piłkarz to specyficzny zawód, podobnie jak prawie każdy zawodowy sportowiec (może z wyjątkiem szachisty czy brydżysty, bo w to da się grać na wysokim poziomie przez lat kilkadziesiąt). Zarabia mnóstwo, ale ma taką możliwość w krótkim czasie. Musi w ciągu kilku lub kilkunastu lat zarobić tyle, żeby móc zostać później rentierem do końca życia, albo przynajmniej wypromować sobie nazwisko na tyle, żeby żyć z reklam. Może, oczywiście, wziąć się za jakąś normalną robotę po zakończeniu kariery - tyle, że zawsze będzie z tyłu za równolatkami, jeśli chodzi o doświadczenie i znajomość zawodu. No i pewnie będzie miał bardziej zniszczony organizm.

To naturalnie jego osobisty wybór, jednak tym bardziej niedopuszczalne są urzędowe decyzje, które post factum drastycznie zmieniają efekty podjęcia takiej decyzji życiowej, najczęściej wówczas, gdy na zmianę zdania jest stanowczo za późno. Nie mówię, że to oznacza, iż sport powinien być nietykalny - natomiast po sądowym ustaleniu winnych piłkarze w pierwszej kolejności powinni od nich otrzymać bardzo wysokie odszkodowania, odpowiadające utraconym korzyściom i latom wyjętym z kariery zawodowej, które - w porównaniu z szarym człowiekiem - liczą się potrójnie bądź poczwórnie.

Osobiście jako kibic piłkarski jestem za oczyszczeniem bagna, którym stał się nasz rodzimy futbol, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. Domagam się jednak, aby robiono to z głową, i aby negatywne skutki uboczne, jakich niewątpliwie ta sprawa przysporzy, uderzyły winnych, a nie - rykoszetem - osoby postronne, albo wręcz tych, którzy jako jedyni tkwili w tym bagnie po to, żeby cały futbol zeń wyciągnąć.