Bloga rytm naturalny...

1. Jak powinien się nazywać ustrój, którego nazwa zbudowana jest według tych samych reguł, co nazwa "demokracja", a w którym rządzi większość mająca głęboko w dupie prawa mniejszości?

Tak samo - odpowiedział bearserker1 i jest to poprawna odpowiedź. Chyba nawet jedyna poprawna. Co, oczywiście, narzuca kolejne pytanie (1a) Gdy mówimy o ustroju nazywanym "demokracja", to skąd w zasadzie możemy wiedzieć, którą jego odmianę mamy na myśli?

2. Proszę podać przykład elementu różniącego zbiór praw mniejszości i praw wszystkich obywateli.

Tu pojawiły się dwie odpowiedzi: "Niektóre mniejszości same zgłaszają się do bycia pod ochroną - np mniejszości narodowe na terenie jakiegoś kraju zgłaszają postulat, by umożliwić im funkcjonowanie w swojej kulturze i języku również w obszarze publicznym (szkoły i urzędy)." - niq oraz "Nie ma czegos takiego :-) prawo mniejszosci jest prawem obywatelskim, bo jesli postanowie o konwersji na Zyda, dotycza mnie prawa tej mniejszosci." - bearserker1.

Moim zdaniem obie te odpowiedzi są błędne. Pierwsza dlatego, że istotnie - w Jastarni bodajże w urzędach można posługiwać się językiem urzędowym polskim lub kaszubskim (jeśli nie można, to załóżmy na moment, że można, i że to jest zrealizowany postulat) - jednak jeśli do tego dochodzi, to prawo używania języka kaszubskiego na terenie tego urzędu zyskuje nie tylko Kaszub, ale każdy człowiek. Co prawda możliwość mają tylko ci, którzy znają język, przy czym znowuż - nie ze względu na przynależność do narodu kaszubskiego. Druga odpowiedź - pomijając zasadnicze uchybienie o konwersji na Żyda (można się konwertować na żyda małą literą, bo to wyznanie, ale nie można się konwertować na narodowość!) - jest o tyle błędna, że mniejszości mają jednak pewne prawa niedostępne zwykłym obywatelom. Pierwsze z brzegu: prawo Mniejszości Niemieckiej do wprowadzania do sejmu posłów na warunkach liberalniejszych, niż wszystkie polskie kluby i partie.

(5) Według jakiego klucza ustala się, jakie prawa i których mniejszości szanuje rządząca większość?

"Na podstawie tego co postanowi szanowac wiekszosc (a raczej tej wiekszosci przedstawiciele) a czego nie" - bearserker1, oraz "Francuskiego. Obserwacje dowodzą, że górniczy kilof działa jeszcze lepiej" - KoX.

Ta ostatnia odpowiedź jest może mało merytoryczna, a bardzo nasycona jadem, ale po odcedzeniu formy trudno pominąć milczeniem pytanie (5a) Z jakiego powodu prawa mniejszości górników okazały się ważniejsze niż prawa mniejszości pielęgniarek?

(6) Gdyby okazało się, że większość jest przeciwna szanowaniu jakiegoś elementarnego prawa mniejszości - na przykład prawa gejów do życia - to istnienie czy nieistnienie tego prawa byłoby bardziej demokratyczne?

Tutaj padła krótka odpowiedź Peppone obszernie rozwinięta przez niq, której odpowiedzi fragment cytuję: "lud chętnie skazuje, wiesza, obcina głowy i ręce. Natomiast ten sam lud z ochotą przemieszcza się z krajów, gdzie stosowane są praktyki krwawego wymierzania sprawiedliwości (czy niesprawiedliwości, zależy, jak oceniać sądy skazujące na ścięcie za flirt lub utratę dziewictwa przed ślubem) do krajów, gdzie nie ma zbrodni sądowych ani kary śmierci. Owszem, nadal w referendum zagłosuje za karą śmierci, bo chętnie takową obejrzy, ale woli mieszkać tam, gdzie jej nie ma. Jaki stąd wniosek dotyczący preferencji większości i ochrony praw?"

Na początek uwaga merytoryczna: to, gdzie lud chętniej mieszka, trudno jest tak naprawdę zbadać. Strzelam, że znakomita większość populacji Ziemi mieszka po prostu tam, gdzie przytrafiło jej się urodzić, bo zmienić miejsce zamieszkania może ma prawo, a może nie ma, ale często nie ma możliwości, a jeszcze częściej - chęci. Jeszcze trudniej zbadać, z jakiego powodu ludzie przeprowadzają się z kraju do kraju, a różnice najczęściej są znacznie większe, niż tylko maksymalny wymiar kary. Natomiast jeśli tezy niq są prawdziwe, to jest to jeden z najlepszych argumentów przeciwko demokracji, jaki w życiu widziałem.

Po kolei. Człowiek głosuje w referendum za lub przeciwko karze śmierci. Normalny człowiek, jeśli wypowie się za, to znaczy, że chce, aby na terenie, o który zahacza referendum, kara śmierci była. Jeśli nie, to głosuje inaczej, niż chce. W tym momencie nie powinien mieć prawa głosu, i to z czysto demokratycznych powodów: głosy takich ludzi powodują, że wynik wyborów nie jest wolą większości. Zatem, jeśli cały czas wierzymy, że głosuje za, ale woli mieszkać tam, gdzie kary śmierci nie ma, to głosuje z premedytacją planując wyjazd, jeśli głosowanie zakończy się po jego myśli. Decyduje o losie innych w ogóle nie partycypując w tym losie, co gorsza: podkłada im świnię, bo decyduje odwrotnie, niż uważa za słuszne. Przypomina się dowcip: szczyt bezczelności? Zagłosować na PiS i wyjechać z kraju. Tyle, że to jest bardzo słuszna obserwacja!

Mój wniosek: jeśli już musimy mieć demokrację, to wymuśmy chociaż częściową odpowiedzialność za własne głosy. Proponuję następujące ABC:
A) Prawo głosu nie zależy od narodowości, ani obywatelstwa; jedynie od miejsca zamieszkania.
B) Korzystając z prawa głosu należy się zobowiązać do niewyjeżdżania z kraju na stałe przez co najmniej 20 lat (lekko licząc co najmniej tak dalekie konsekwencje ma głos). Wyjazd wcześniejszy jest możliwy pod warunkiem uiszczenia kary umownej w wysokości 150% średniej pensji za pozostały do końca karencji czas.
C) Dla bojących się porażki w głosowaniu: można nie nakładać na siebie obowiązku pozostawania w kraju przez 20 lat w zamian za zrzeczenie się tajności swojego głosu, ale tylko pod warunkiem, że wybrana przez takiego wyborcę opcja przegra głosowanie.

Tak w ogóle to jestem za pełną jawnością głosowania zawsze, ale to inny temat. Oczywiście całe te rozważania mają sens tylko przy założeniu, że pytanie referendalne nie jest manipulacją samą w sobie. Można oczywiście pytać "Czy chcesz, żeby w Polsce można było legalnie powiesić mordercę Twojej rodziny?" i zapewne 90% wyborców odpowie, że tak. Można też pytać "Czy chcesz, żeby w Polsce można było legalnie powiesić Ciebie za zastrzelenie człowieka grożącego śmiercią Twojej rodzinie?" i zapewne 90% wyborców odpowie, że nie. A przecież każde z tych pytań jest pytaniem tak naprawdę o to, czy człowiek chce, żeby pozbawienie życia drugiego człowieka było legalnie karane śmiercią. Zresztą tego typu przykłady można mnożyć.

Jeszcze, gwoli formalności, odpowiedź "Istnienie tego prawa byloby bardziej demokratyczne choc niezgodne z podstawowymi prawami czlowieka, no ale przeciez prawo mowiloby wtedy ze gej to nie czlowiek." - bearserker1, bo jest merytoryczna, choć niepoprawna: przepisy "gej to człowiek" i "geja można zabić" mogą współistnieć; nie mogą jedynie współistnieć z przepisem "żadnego człowieka nie można zabić" bez rozróżnienia rangi ani wyszczególnienia, który z przepisów, jako szczegółowy, uchyla ogólny.

(8) Czy nie lepsza wobec tego byłaby monarchia, w której znacznie więcej osób nie ma władzy, więc zgodnie z tym mechanizmem znacznie więcej osób miałoby zapewnione swoje prawa?

Zadałem to pytanie w kontekście obserwacji, że w demokracjach ci, co mają władzę, dbają o prawa tych, którzy jej nie mają: dzieci, zwierząt, niekiedy roślin. Na to nie padła co prawda odpowiedź, ale padło dobre pytanie: "co gorsze? To ze ogol bedzie mial prawa innych niz ogolu w d... cz ze jedna osoba bedzie miala prawa wszystkich oprocz siebie w d?" - bearserker1. Otóż moim zdaniem nie jest tak, że rządzący mają prawa nierządzących w dupie. Demokraci naprawdę chcą zadbać o prawa zwierząt, tylko najczęściej zabierają się za to tak, że osiągają odwrotny skutek. Natomiast, oczywiście, gdyby w praktyce każdy władca miał głęboko gdzieś prawa tych, którzy władzy nie mają, to gorsza jest monarchia, od demokracji, a jedynym sensownym systemem są wybory bezpośrednie z zasadą liberum veto. To nawet ma przewrotny prawno-matematyczny sens: skoro państwo to umowa społeczna, to do wywiązywania się z niej powinni być zmuszani tylko ci, co ją parafowali, a nie ci, którzy po prostu są, tylko dlatego, że inni parafowali w ich imieniu większością głosów. Tyle, że w ten sposób nie da się rządzić państwem większym, niż dziesięcioosobowe. Przy okazji przypominam, że ja nie jestem monarchistą.

"przeciez nikt nie zabroni monarsze szanowac praw mniejszosci wiec nie rozumiem pytania." - konkluduje też ten sam Komentator w odpowiedzi na pytanie, dlaczego mechanizm ochrony pozbawionych władzy ludzi ma działać tylko w demokracji. Owszem, nikt nie broni, a większość monarchów nawet te prawa szanuje. Moje pytanie było do demokratów, którzy z jakiegoś powodu uważają, że nawet jeśli monarcha będzie miał prawo szanować prawa mniejszości, to na pewno z niego nie skorzysta.

Jeszcze łącznie rozpatrzę dwa pytania:

(13) Czemu nie pozwalamy kilkuletnim dzieciom głosować? Bo byłyby wyłączone spod ochronnego mechanizmu? W takim razie (14) Czemu pozwalamy głosować na przykład niepełnosprawnym fizycznie, którzy też powinni podlegać podobnemu mechanizmowi ochrony, co dzieci?

Odpowiedzi na pierwsze udzielił - dość zgrabnie - KoX: "Bo państwowa szkoła kształtuje póżniej? Spodziewam się, że w miarę obniżania wieku, od którego zaczyna się obowiązek szkolny, i w miarę wprowadzania w szkołach postępowych i propagandowych przedmiotów, czynne prawo wyborcze otrzymają coraz młodsi. Takie są widoki na przyszłość. Możliwe, że współistnienie tych tendencji to przypadek, ja jednak podejrzewam, że jest zupełnie odwrotnie."

Na drugie - Peppone: "jak ja rozumiem, uzasadnieniem dla takiego postawienia sprawy było założenie, że dzieci nie mają dostatecznych zdolności intelektualnych i doświadczenia życiowego by odpowiedzialnie dokonywać demokratycznego wyboru (w odróżnieniu od menela z mózgiem wyżartym przez siarkofruty), natomiast osoba ułomna fizycznie zachowuje sprawność intelektualną (co ciekawe, głuchy, ślepy i sparaliżowany też może głosować, mimo, że zdolności percepcyjne ma upośledzone w stopniu tak ogromnym, że pozyskanie przez niego informacji pozwalających na prawidłowe wykorzystanie możliwości intelektualnych wydaje się być nieprawdopodobne)."

Na oba zaś - niq: "dzieci są osobami o umysłach nierozwiniętych wystarczająco, by rozumieć abstrakcje, zależności między wyborem a efektem działań, nie mają jeszcze pełnej odpowiedzialności ani prawnie, ani w sensie zdroworozsądkowym. Co więcej, są w ogromnej zależności od rodziców, więc ich wybory mozna by posądzać o wątłą samodzielność. Dorośli, nawet jeśli niesprawni, mają intelektualną samodzielność i przynajmniej teoretyczną zdolność do rozumienia abstrakcji, do osądu i widzenia relacji między zjawiskami. Ci, którzy z powodu umysłowych bądż psychicznych zaburzeń są w tej materii ograniczeni, zostają wszak pozbawieni sporej części praw obywatelskich, a zatem również możliwości głosowania."

Generalnie uważam te odpowiedzi za sensowne. Zauważę tylko, że o wątłą samodzielność można posądzać również słuchaczy Radia Maryja, a przynajmniej ja mam mocne podejrzenia, że najbardziej zatwardziali zwolennicy ojca Rydzyka zawsze zagłosują tak, jak on każe, i zawsze jego głos wystarczy za argument. Tu warto rozważyć, czy nie sensowniej byłoby dawać prawo głosu - zamiast takim ludziom i kilkulatkom - wczesnym nastolatkom, którzy jako tako abstrakcyjnie już niekiedy myślą, związki przyczynowo-skutkowe widzą, a często zagłosują inaczej niż rodzice z czystej przekory. To nie ideał, ale i tak postęp w stosunku do ślepego głosowania "za", bo najczęściej trzeba wówczas samemu wybrać jakąś opcję ze wszystkich "nie za".

Jeszcze słów parę o ostatniej notce:

1. Oczywiście przemyciłem parę tez za wyższością kapitalizmu nad socjalizmem, niemniej tytułowa teza "socjalizm jest złodziejstwem" była jedynie antytezą stwierdzenia "socjalizm nie jest złodziejstwem", uważanego przeze mnie po prostu za fałszywe. Inne systemy też są złodziejskie - tyle, że jedne więcej, inne mniej; wszystko zależy od tego, ile człowiek z tego, co wypracuje, ma prawo zatrzymać dla siebie.

2. Państwo bez własności prywatnej może rzeczywiście być jedynym - poza anarchią - systemem bez złodziejstwa, pod warunkiem wszakże, że nie ma w nim żadnej formy obowiązkowych świadczeń na rzecz państwa, takich jak: pańszczyzna, szarwark, nakaz pracy, służba wojskowa, czy cokolwiek. Inaczej jest to maksymalnie złodziejski system, w którym człowiekowi zabiera się 100% tego, co wypracuje, dbając jednocześnie, by to 100% różniło się od zera. Takie państwo jednakże nie może istnieć, bo liczba doktorów Judymów, którym chciałoby się w nim pracować dobrowolnie, byłaby za mała.

3. Feudalizm też nie ustrzegł się od złodziejstwa, co nie zmienia faktu, że był to znakomity ustrój, oczywiście do momentu upadku, w czym walnie pomogło pozwolenie arystokracji na stanowienie prawa. Pańszczyzna też nie była niczym szczególnym: jeden dzień w tygodniu pracowało się na podatek, cztery na siebie. Odpowiednik pańszczyzny mielibyśmy w Polsce przy dniu wolności podatkowej około 12 marca. Chętnie bym się zamienił.

4. Nie zamierzam niczego i nikogo cenzurować. Zresztą od jakiegoś czasu nie mam nawet takiej możliwości, a jak miałem, skorzystałem z niej dwa razy, z czego raz na własnym komentarzu, a oba razy na prośbę Autorów. Zwracam tylko uwagę, że socjalista na tym blogu jest trochę jak (skala inna, analogia podobna) świadkowie Jehowy na osiedlu pełnym ultraortodoksyjnych muzułmanów. Można ich próbować nawracać i podziwiam tych, którzy mają odwagę to robić, natomiast bilans prawdopodobnie wypadnie jakoś około dziesięciu zabitych świadków Jehowy na jednego nawróconego (i zabitego) muzułmanina, co będzie oczywiście nielegalne, ale nie powinno nikogo dziwić. Mój podziw przy tym jest z grubsza proporcjonalny do szansy, że delikwent rzeczywiście straci tam życie. Na blogu grozi co najwyżej szyderczy śmiech.

5. Wolnościowcy stawiają się w odwrotnej sytuacji. Nie wiem, czemu w cudzysłowie - zapewne dlatego, że Komentator myli wolność z możliwością. W bardzo dużym uproszczeniu: wolność = do ograniczenia potrzeba ustaw, możliwość = do ograniczenia potrzeba fizyki. Jestem za tym, żeby państwo nie zapewniało obywatelom dużo możliwości, tylko dużo wolności, którą można spożytkować na zapewnienie sobie możliwości. Ograniczać ją należy rozwiązując dylematy więźnia, albo regulując kwestie, które i tak muszą być jakoś uregulowane, jak - to sprawa drugorzędna. Na przykład: po której stronie ulicy się jeździ. To z punktu widzenia ultraliberała. Ja nie jestem ultraliberałem, zakładam że dla wszystkich powinno być nie tylko wojsko (brak mechanizmu wykluczenia), ogólnodostępna powinna być też policja i sądy, choć tu mechanizm wykluczenia istnieje, ale nie w imię sprawiedliwości społecznej, tylko po to, żeby prawo nie było martwe. Inaczej państwo się rozpada. I jestem za tym, żeby ludzie byli jak najbogatsi, a nie za tym, żeby to bogactwo było jak najbardziej "sprawiedliwie społecznie" podzielone. Przy okazji: "odwrotna sytuacja" może oznaczać furiata, który lata z kałachem, bo jego dziecko umarło na rzadką chorobę, a jego nie było stać na opłacenie leczenia tylko dlatego, że wcześniej musiał zapłacić podatki na leczenie innych, edukację innych, i inne socjalpierdoły. Gdyby kogoś takiego socjalista przekonywał do swojego zdania - jak świadek Jehowy, osobiście i bez broni - nadal bym się z nim nie zgadzał, ale bardzo podziwiał. Daj Boże, żeby jak najwięcej socjalistów przekonywało takich ludzi.

6. Napisałem "Każda kradzież jest zgodna z prawem, o ile prawo stanowi ta sama instytucja, która się tą kradzieżą para. Obojętne, czy jest to pojedyncza osoba-złodziej, czy banda Janosika, czy państwo." i podtrzymuję słowo "obojętne", bo nie odnosi się tu do poglądu, tylko do faktu. Kradzież popełniana przez państwo jest zgodna z prawem stanowionym przez państwo, a kradzież popełniona przez Janosika jest zgodna z prawem stanowionym przez Janosika. Wydawało mi się, że to akurat jest banalne.