Bloga rytm naturalny...

Przeczytałem poniższy artykuł:
http://tiny.pl/v16d
W Austrii przeprowadzono badania wśród nauczycieli islamu. Oto wyniki:

"Okazało się, że w sumie co czwartego nauczyciela można podciągnąć pod kategorię fanatyka religijnego. 22 proc. uznaje, że nie da się pogodzić demokracji i islamu. Prawie co trzeci twierdzi, że islamu nie da się pogodzić z europejską konwencją praw człowieka. Tyle samo - że nie da się jednocześnie być muzułmaninem i Europejczykiem. W końcu po blisko 15 proc. badanych nauczycieli uważa, że islam zabrania brać udziału w wyborach albo w austriackim życiu kulturalnym. Tyle samo twierdzi, że w sprzeczności z islamem stoi austriacka konstytucja. Co gorsza, co piąty nauczyciel uważa też, że apostazję (porzucenie islamu dla innej religii) należy karać śmiercią. Prawie co dziesiąty był zdania, że na islam można nawracać siłą."

Z powyższego akapitu przebija pierwsza refleksja. Ciekawi mnie, czy Autorowi artykułu przyszło na przykład do głowy, że ci ludzie są nauczycielami islamu właśnie dlatego, że - w odróżnieniu od przeciętnego Austriaka - doskonale wiedzą, z czym islam stoi w sprzeczności i z czym nie da się go pogodzić? Zarzut nie dotyczy przecież tego, że jeśli "Prawie co trzeci twierdzi, że islamu nie da się pogodzić z europejską konwencją praw człowieka", to ponad dwie trzecie tak nie twierdzi - co oznacza, że nauczyciele ci dzielą się na dwie duże grupy mające różne zdanie w istotnej, merytorycznej kwestii. To byłby uzasadniony zarzut, bo oznaczałby, że któraś grupa się myli, i że sporo nauczycieli naucza islamu źle (tj. nie niezgodnie z "poprawnością polityczną", tylko niezgodnie z doktryną islamu). Zarzutem jest jednak najwyraźniej treść owych niezgodności, a nie niezgodność przekazywanej wiedzy ze stanem faktycznym (a od czego jest szkoła, jeśli nie od przekazywania wiedzy zgodnej ze stanem faktycznym?!?!)

Teraz pozwolę sobie zwrócić uwagę na parę cytatów z innych części artykułu (pogrubienia moje):

"Gdy ich wyniki [badań - przyp. pietshaq] wyciekły do mediów, nad Dunajem wybuchła burza."

"Politycy zareagowali nerwowo."

"Ministerstwo oświaty wezwało na dywanik przewodniczącego austriackiej Islamskiej Wspólnoty Wyznaniowej."

"- System szkolny zawiódł - komentuje prof. Martin Jäggle, specjalista od pedagogiki religii z uniwersytetu w Wiedniu."

"- To braki, które trzeba jak najszybciej naprawić - twierdzi Khorchide. [doktorant, który przeprowadził owe badania - przyp. pietshaq]"

Proszę sprawdzić, że nie dobrałem tych cytatów tendencyjnie - po prostu wybrałem z całego artykułu te, które mówiły, kto uważa wyniki badań za wystarczający powód do ingerencji. Zauważyli Państwo? Ani jednej wzmianki o proteście ze strony rodziców uczniów!

Nie wierzę, że nikomu nie przyszło do głowy spytać rodziców tych uczniów, czy mają coś przeciwko temu, żeby tacy nauczyciele nauczali ich pociechy religii, zgodnie z którą chcą oni owe pociechy wychować. Jestem pewien czegoś przeciwnego - przyszło to do głowy, ale albo takie badania przeprowadzono, albo nie przeprowadzono przewidując wyniki z góry - i jako skrajnie nielewomyślne wyniki te - prawdziwe czy domniemane - nie zostały opublikowane. Bo mogłoby się okazać, że rodzice chcą, żeby ich dzieci uczyć w ten sposób. Proszę też zauważyć, że artykuł nie jest napisany tak, żeby trafić do tych rodziców. Niesie silne przesłanie "zróbmy coś z tym" - ale do kogo jest adresowane to przesłanie? Hę?

Państwo może sobie pozwolić na wmawianie prostemu ludowi, że nie umie samodzielnie nauczyć dzieci, "jak należy", i państwo zrobi to lepiej. Nie tak łatwo jednak jest wmówić to muzułmanom, głęboko przywiązanym do swojej tradycji, kultury, i religii - zwłaszcza, gdy rzecz nauczania owej religii dotyczy. Bo muzułmanie, w odróżnieniu od prostego ludu, potrafią się zorganizować, a do tego często naprawdę są gotowi umrzeć za to, w co wierzą.

Nie oceniam, czy przesłanie artykułu jest słuszne, czy nie. Ale wymowne, nieprawdaż?