Bloga rytm naturalny...

1. Unieważnienie wyników wyborów parlamentarnych i prezydenckich. Kandydaci też mówili wyborcom co innego, niż wynikło w praktyce, i też kładli nacisk na zyski wyborców związane z ich wybraniem, a nie mówili o ryzyku, jakie się z nim wiąże, ani o zyskach własnych.

2. Unieważnienie umów ubezpieczenia, na których ubezpieczony statystycznie traci, czego dowodem są zyski firm ubezpieczeniowych. Dotyczy to również umów obowiązkowych: ubezpieczenia zdrowotnego, emerytalnego, OC, etc.

3. Unieważnienie umowy o pracę zawartej z kobietą, która z premedytacją zataiła przed pracodawcą zamiar zajścia w ciążę w niedługim czasie po zatrudnieniu. A nawet takiej, która po prostu o takim ryzyku nie powiadomiła lub która robiła wszystko, żeby pracodawca nie mógł (bądź nie miał prawa) wykorzystać tej informacji do podjęcia decyzji, którą uważałby za słuszną ekonomicznie.

4. Unieważnienie umów małżeńskich, nawet jeśli chce tego tylko jedna ze stron. Wystarczy, że druga strona znacząco się zmieniła w stosunku do momentu zawarcia małżeństwa - na przykład się postarzała.

5. Oddanie wszystkim ludziom pieniędzy zainwestowanych w niewygrywające kupony totka. (Że co? Że tego się nie unieważnia, bo na tym zyskało państwo, a nie prywatny bank? Tu się zgina dziób linuksa!)

Sądzę, że tyle na początek wystarczy. Ktoś, kto po tych przykładach nie pojmie, że dobrowolnie zawartych umów, w dodatku w pełni legalnych w momencie ich zawierania, nie można delegalizować tylko z litości nad ludźmi, którzy popełnili błąd (na przykład zatrudniając się w zbyt ryzykownie inwestującej firmie) - nie pojmie tego i po innych przykładach. Trudno. Wszyscy ludzie są ograniczeni. Niektórzy bardziej...

Teraz - wbrew pozorom - z innej beczki. Kupowanie i sprzedawanie opcji nie generuje samo w sobie żadnych strat (pominąwszy koszty obsługi samej umowy), nie wypracowuje też zysków. To po prostu hazard, rodzaj zakładu, czy jak kto chce to nazwać. Suma takiego zakładu jest zerowa: to, co jeden zyskuje, drugi traci. Opcje nie są ani obiektywnie złe, ani obiektywnie dobre, po prostu pokazują, kto miał więcej szczęścia lub lepiej policzył, czasami: kto ma większy wpływ na rzeczywistość (na przykład na kursy walut) i umie to wykorzystać. Suma jest zerowa - ale niektórzy zyskują dużo, inni tracą dużo. Tyle, że ci, co zyskują, siedzą cicho, a ci co tracą, lamentują głośno. Dlatego ogólny sygnał jest taki, że jest to coś złego - i również dlatego ten sygnał należy starannie zignorować.

A piszę to, bo liquiddream napisał:

"Popieram, jako chyba nieliczny Twoje przemyślenia."

Pomijając lapsus językowy ("jako jeden z nielicznych") nie jest to chyba do końca prawda. Moje przemyślenia popiera nie tak mało znowu ludzi, a jest ich coraz więcej - co, oczywiście, w bardzo małym stopniu jest akurat moją zasługą. Bloga czyta sporo osób, które się ze mną zgadzają, dajmy na to, w 85% sytuacji. Tyle, że jak się z czymś nie zgadzają, to często o tym piszą, a jeśli się zgadzają, to nie - bo co mają napisać? "Yes, yes, yes"?? Dlatego też proporcja jest taka, że na jeden komentarz popierający mnie przypada co najmniej pięć negujących - na co zresztą moi popieracze się ujawniają, tyle że w kontekście negowania moich oponentów. Zajrzy Pan na blogi antykapitalistów i proporcja zapewne będzie podobna. Owszem - gdy blog prowadzi znana osoba, rośnie liczba popierających "bo tak" i negujących "bo tak"; rośnie mniej więcej po równo, co proporcję zaburza. Ale niezadowolonych głosów zawsze będzie więcej, co w żaden sposób nie świadczy o rzeczywistych proporcjach.