Bloga rytm naturalny...

Jest to pole, na którym lewicowcy ciągle prawicowców nie rozumieją (wyjąwszy cwaniaków, którzy celowo przekręcają znaczenie tego, co mówią prawicowcy, tak żeby wyszło głupio). Warto to jasno i prosto napisać.

Pomaganie biednym jest jak najbardziej moralne. Niemoralne jest natomiast zabieranie bogatym na ten cel - ową pomoc decydujący o tej pomocy musi dać ze swojego. Nie ma to nic wspólnego z uzależnieniem swojej pomocy od tego, czy pomogą inni.

Weźmy na przykład WOŚP. Chętnie wrzucam im do puszek po kilkadziesiąt złotych każdego roku. Wiadomo - to żadne pieniądze, gdy chodzi o kupno sprzętu medycznego za setki tysięcy złotych. Jednak wrzucam, bo (a) wiem, że takich, jak ja, będą miliony, i dzięki temu na sprzęt się uzbiera, oraz (b) myślę, że zapewne niejeden Kowalski rozumuje podobnie, a ja staję się w tym momencie częścią tego miliona, pomagającą mu podjąć decyzję. Tutaj wszystko jest w porządku. Kluczowe jest to, że moje działanie można zawrzeć w formułce: "jeśli Ty pomożesz, to ja też", nie zaś w zdaniu: "jeśli ja pomogę, to Ty też". Drugie byłoby zbrodnicze. Kolejność zdań w implikacji ma cholernie duże znaczenie.

Skoro o temacie mowa, warto zauważyć, że nie moralności stawiania państwa w roli Janosika nie broni Biblia. Dekalog zawiera tak przykazanie "Nie zabijaj", jak i "Nie kradnij", nie zawiera natomiast cienia informacji, jakoby któreś z nich było ważniejsze od drugiego. Co więcej: niedanie umierającemu z głodu nie tylko nie jest czynnym złem (w odróżnieniu od kradzieży), ale jest do tego złem przyśpieszającym to, co i tak nieuchronne. Ja muszę kiedyś umrzeć - natomiast nie jest powiedziane, że mój samochód musi kiedykolwiek zostać ukradziony.

Owszem, jest Przykazanie Miłości, wymienione jako najważniejsze. Zwracam uwagę, że ktoś, kto pomaga w sposób moralny, wypełnia to przykazanie względem wszystkich, z którymi wchodzi w interakcję - natomiast ktoś, kto (czynem, głosem przy urnie, etc.) przykłada rękę do zabrania bogatemu, aby dać biednemu, stoi w jawnej sprzeczności z tym przykazaniem wobec bogatego. Choć, istotnie, może się zdarzyć, że pokazuje kochanie biednego bliźniego "jak siebie samego" - jeśli akceptuje moralnie ukradzenie bogatemu na własne potrzeby tak po prostu.

To wszystko, oczywiście, nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia prawotwórstwa, bo prawo powinno być ortogonalne do moralności. Ale jest warte uświadomienia tym, którzy od strony moralnej usiłują podważyć prawicowe myślenie - a zwłaszcza tym, którzy się na takie brednie rozmaitych lewaków dają nabrać.