Kącik pietszachowy

Piszę sobie tego bloga, piszę... a zapomniałem się przedstawić. Myślę, że najlepszą wizytówką szachisty jest wybrana przezeń partia. No dobrze - wybrałem dwie partie. Pierwszą ze względu na to, że jest ona moim życiowym osiągnięciem, zarówno pod względem taktycznym, jak i rankingowym. Drugą zaś dlatego, iż jest ona niemal antytezą spokoju na szachownicy - spokoju, za którym raczej nie przepadam. Komentarze będą skąpe (wspomniałem już, że komentuję na poziomie ok. 1400?) i bardzo stronnicze. Oczywiście, bardziej rzeczowe komentarze zawsze mile widziane.

Wojciech Pietrzak - Julian Gralka
Wysowa-Zdrój 2007

1. e4 c5 2. c3 Nf6 3. e5 Nd5 4. g3 d6 5. exd6 e6 6. Bg2 Bxd6 7. Nf3 Nc6 8. d4 cxd4 9. cxd4 O-O 10. O-O b6 11. Nc3 Ba6 12. Re1 Nxc3 13. bxc3 Rc8 14. Nd2 Na5 15. Ne4 Be7 16. Bf4


Pozycja wydawała mi się nieco podejrzana, jednak pamiętam swoje lekkie zdziwienie, gdy komputer pokazywał tutaj sporą przewagę czarnych. Proponował on podkreślenie niepewnej pozycji białych lekkich figur w centrum przez odrzucenie ich ruchami pionów f i g. Na moje szczęście człowiek rzadko kiedy decyduje się na tego typu manewry tym bardziej, że był to mecz drużynowy, a mój przeciwnik górował nade mną rankingiem w stopniu uzasadniającym mniemanie, iż ogra mnie "zwyczajnie".

16. ... Bb7 17. Qd3 Bd5


Tu przyznam, że zanim wykonałem dobry skądinąd ruch, musiałem kilkakrotnie upewnić sam siebie, że jest on pozycyjnie uzasadnionym manewrem, a nie typowym dla mnie wariactwem, czy też "rzucaniem się". Uznałem w każdym razie, że mojemu skoczkowi i czarnopolowemu gońcowi przyda się trochę więcej pól, po których mogłyby się poruszać. Nie zaszkodzi też otwarcie drogi hetmanowi (lub, w przyszłości, wieży) na skrzydło królewskie. Stąd pomysł na:

18. g4! Qd7 19. Re3 Qb7

Jak się powiedziało "A", trzeba powiedzieć "Ą", tym bardziej, że groziło już 20. ... f5 z wygraniem figury.

20. g5! Nc4 21. Rh3 g6

Ostatni ruch czarnych miał na celu zapobieżenie oczywistej kombinacji 22. Nf6+. Jednak nie rozwiązuje on ich problemów. Pozycja była już przegrana. Mimo wszystko nie waham się postawić sobie dwóch wykrzykników za najbliższe posunięcie. Oczywiście nie powinienem być sędzią we własnej sprawie, ale niech się wypowiedzą inni szachiści. Mi wystarczy, że zostałem na sali gry osobiście pochwalony przez ukraińskiego mistrza międzynarodowego Pawła Shkapenkę.

Pozycja jest dość wyjątkowa. Z jednej strony, jeślibym widział ją w dziale "kombinacje" z podpisem "ruch białych", to bicie na h7 jest oczywiste, bo w pozycji nie ma po prostu innych kombinacji. Z drugiej strony przy szachownicy nie wiedziałem, czy kombinacja przechodzi. W dodatku jest to kombinacja, której nie widzą komputery (na ok. 30 sprawdzonych silników znalazły ją dwa, każdy potrzebował około kwadransa na stosunkowo szybkim procesorze). Podejrzewam, że głównym problemem dla komputerów jest fakt, iż w głównym wariancie 22. Rxh7 Kxh7 23. Qh3+ Kg8 24. Nf6+ Bxf6 25. gxf6 cokolwiek 26. Qh6 cokolwiek 27. Qg7# dwa razy występuje owo "cokolwiek", co strasznie poszerza komputerom drzewo. W dodatku jest to 8. i 10. półruch wariantu zaczynającego się od ofiary, stąd prawdopodobnie przed policzeniem tego komputer zwyczajnie "odcina" tę gałąź (a jak nie wtedy, to odcina ją wówczas, gdy "cokolwiekami" jest odpowiednio 25. ... Bxg2 i 26. ... Bh1 ze zdobyciem kolejnej figury i groźbą mata w 1). Po zabiciu na h7 komputery szybko pokazują, że kombinacja jest poprawna, oceniają pozycję na co najmniej +4 dla białych i są zgodne, że optymalną odpowiedzią jest 22. ... Ne3 :-)

22. Rxh7!! f5 23. Qh3 fxe4 24. Qh6 Rxf4 25. Qg7# 1-0

---

Oceniając poniższą partię proszę mieć na względzie zarówno fakt, iż obaj zawodnicy legitymowali się w momencie jej rozegrania "zaledwie" drugimi kategoriami, rankingiem krajowym 1800 oraz brakiem rankingu międzynarodowego, jak i stosunkowo niewielki czas do namysłu, jak na tak złożone pozycje: godzina na 20 ruchów oraz godzina na dokończenie.

Łukasz Wójcicki - Wojciech Pietrzak
Milanówek 2002
1. e4 c5 2. Nf3 d6 3. d4 cxd4 4. Nxd4 Nf6 5. Nc3 g6 6. f4 Bg7 7. Bb5

Już ruch wcześniej było dla mnie oczywiste, co się kroi: ten sam wariant zagrałem dwie rundy wcześniej, wykazując się nieznajomością teorii. Postanowiłem nie dopuścić do wykazania się jej znajomością również rywala, wykonując dziwne, ale z pewnością nieteoretyczne ruchy. Kol. Michał R. zapytał mnie po tamtej partii, czy zdaję sobie sprawę, że żeby grać oryginalnie, to nie wystarczy grać słabo, po czym podsunął pomysł, że jak już koniecznie chciałem spróbować czegoś nieteoretycznego, to jest parę ciekawych idei związanych z rezygnacją z roszady. Łukasz Wójcicki najwyraźniej chciał mnie "złapać na wariant", co właściwie było jasne od pierwszego ruchu - on wówczas otwierał zwykle pionem hetmańskim. Cóż, postanowiłem, że sprawdzę, jak z czysto szachowym rozumieniem i liczeniem pozycji, tak u przeciwnika, jak i u mnie.