Bloga rytm naturalny...

Dziś Dzień Kobiet. Składam życzenia wszystkiego najlepszego wszystkim kobietom i wszystkim, którzy żyją z kobietami. Nie, nie z tej okazji. Nie wiem, dlaczego miałbym nie życzyć ludziom dobrze w inne dni i nie widzę powodu, by szczególnie czcić akurat ten. Przechodzimy do spraw z minionego tygodnia.

Ostatnio podsłuchałem w autobusie rozmowę dwóch osób, z których jedna miała drugiej za złe lubienie jakiegoś Iksińskiego. Wszystko dlatego, że Iksiński był aparatczykiem (zdaniem rozmówcy). Druga osoba przekonywała, że nie, zresztą jej jest wszystko jedno; lubi Iksińskiego jako partnera do remi-brydża. Zarzut, że bylego aparatczyka mimo wszystko nie można lubić, powtórzył się, tym razem z zastrzeżeniem "no chyba że sam też byłeś aparatczykiem". Nie wróżę długiego żywota narodowi, jeśli takie rozumowanie się upowszechni.

Powiem wprost: jestem za prawem wyboru kobiety, czy chce urodzić dziecko, czy nie. W sensownych granicach, które dla mnie wynoszą ok. 8 tygodni. Problem dopuszczalności aborcji lub nie nie jest jednak wbrew pozorom aż tak palący jak wiele innych problemów. Na przykład uratować co się da z tonącego okrętu pod tytułem "system emerytalny", zanim osiądzie na dnie. Oczekiwałbym jednak od ustawodawcy logicznej konsekwencji.

Pracownicy hipermarketów strajkowali, strajkują, bądź zapowiadają strajki, żądając podwyżek. Nie pochwalam, ale rozumiem. Hipermarkety grożą zwolnieniami. Popieram i rozumiem. Związki zawodowe grożą sądem pracy. Nie pochwalam, ale znając nasze prawo rozumiem. Klienci stają po stronie strajkujących. Tego za cholerę nie mogę zrozumieć.

Richiter domniemuje (słusznie), iż jestem kosmopolitą, i pyta, jak z punktu widzenia kogoś takiego wyglądają "sprawy narodowe". Przy okazji pytanie Richitera dotyczy również trochę spraw państwowych, a ponieważ nie chciałbym mieszać tych dwóch pojęć, postaram się wyjaśnić jedno i drugie.

Warszawa, ulica Puławska. Organiczenie prędkości do 50 kilometrów na godzinę. Drogą mknie ferrari z prędkością przekraczającą czterokrotnie dopuszczalną prędkość. Kierowca i pasażer jadą bez zapiętych pasów. Wypadek... Pasażer nie żyje, kierowca walczy o życie. Kolejna tragedia na polskiej drodze. Co zrobić, aby ograniczyć ich ilość? Niestety, moim zdaniem nieodzowne jest publiczne, głośne mówienie paru gorzkich słów dość brutalnej prawdy.

Co jakiś czas nagłaśniana jest kolejna sprawa o aukcji, której zwycięzcą jest kupujący, a przegranym sprzedający. Bo wylicytowana cena jest dużo niższa niż cena rynkowa, zazwyczaj wysoka - przynajmniej w stosunku do nagłaśnianych aukcji. I sprawy wędrują do sądu.

Na wstępie przepraszam za brak chronologii w skrzynce. Braki są nie do uniknięcia, postaram się w zamian cytować Komentatorów, żeby było wiadomo, o co chodzi. Przepraszam też za brak linków, o które pytał Sq_Str8. Wklejanie ich powoduje rozjeżdżanie się okienka na boki i niewygodną edycję, więc tylko wyjątkowo będę to robił w przypadku nieodnoszenia się do materiałów spoza mojego bloga.

Nic. Lub prawie nic. W każdym razie nie jako prawicowiec czy lewicowiec. Jako człowiek może naturalnie mieć dowolne poglądy na dowolne rzeczy i zjawiska - nawet na życie Faetonian. Ale nie są one wyznacznikami prawicowości czy lewicowości w klasycznym rozumieniu. Jedynymi takimi wyznacznikami są poglądy na gospodarkę.

W kontekście niedawnych wydarzeń stwierdziłem, że jako mający się za inteligentnego i światłego obywatel powinienem wyrobić sobie jakieś zdanie na temat Kosowa jako państwa. A przynajmniej spróbować je wyrobić. Podczas mierzenia się z tym niełatwym zadaniem odkryłem, że niedawno grubo się pomyliłem.