Pióra Romantyzmu

Krótka satyra o współczesnej edukacji.

Przewroty w głowie albo, jak kto woli, konwulsje

Jam maturzysta w glorii jest i chwale
Z klucza 100% w dzień sądu dostałem
Jam jest najlepszy z was maturzysta
Z kumplami polała się więc czysta
By uczcić sukces w ostatnie wakacje
Końca nie miały nasze libacje

Gdy północ wybiła usiedliśmy w kole
Z miętą kojącą w salonie przy stole
Świece płoną, talerze rozstawione
Poprosiłem kumpla na chwilę na stronę
I pytam: ,,Może wywołamy ducha?”
Choć wiedzieliśmy, że czeka nas skucha
Wzywamy upiora poety z matury
Jego esencji pociągamy sznury

Pokazuję mu wiersz jego i czytam przykładowy
Model, który mi ongiś wpadł do głowy
Poeta nachmurzył się i wylał łzy rzewne
Rzekł, że ,,Całe G***” jest badziewie
I przeklął świat nasz dziwnymi słowy
Że bez serc i ducha, nie pojęliśmy przemowy

Zmora znika, przyzywamy, zaklinamy
Zostały jeno łzy czyste rzęsiste
Kumpel niepomny etykiety przez stół fiknął
Duch zaś ze świata na zawsze już zniknął