Najtrudniejsza decyzja w życiu

Dla tych wszystkich,którzy nie wierzą, że podczas reanimacji można połamać żebra http://www.youtube.com/watch?v=3qJIOwrBNFI&feature=related
zwróćcie uwagę na siłę jaką trzeba włożyć w sam masaż serca i tempo uciśnięć, tutaj jest to bardzo dobrze widoczne.
Potem zastanówcie się nad tym, czy jest sens reanimować osobę, która jest nieuleczalnie chora, jej narządy są już niewydolne (co wiąże się z dużym ryzykiem nieudanej reanimacji)

Któryś z bojowników napisał, że się cieszy że żyje w Polsce, bo tutaj nikt nie pyta, tylko reanimuje. Otóż prawda jest taka, że często robi się to dla samej rodziny, aby nie miała pretensji, o to, że nic się nie zrobiło. Rodziny ciężko chorych pacjentów bardzo często nie mogą się pogodzić z faktem, że Ci już fizjologicznie zaczynają umierać.

Ja osobiście mając 80 lat, nie chciałabym, aby mnie reanimowano, bo to nie miałoby sensu.

Wiecie kiedyś oglądałem film o człowieku, który nie mógł się ruszyć z łóżka. Raz nie miał nóg, dwa siedział ciągle podłączony do jakiegoś ustrojstwa. Ale był przytomny i mówił, że nie może tak żyć i chciał poddać się eutanazji. W końcu tego nie zrobił, a dlaczego? Bo znalazł w życiu ludzi, którzy go mocno kochali i jak sam mówił: "miłość i troska o mnie, potrafi zwyciężyć wszystko, sprawia że patrzę na następny dzień pozytywnie, daję przykład innym ciężko chorym że mam dla kogo żyć." Rozumiem cięższe przypadki, że człowiek w ogóle nie kontaktuje jest jak warzywo. Przecież w końcu Jan Paweł II na łożu śmierci powiedział lekarzom: "Pozwólcie mi odejść do domu ojca". Dlatego zawsze są przypadki różne, w których czasem i jedna i druga decyzja mają swoją słuszność.

teraz wszyscy opisujcie w komentarzach swoje trudne sprawy ;] btw wydaje mi sie ze JM jest raczej od tego by płakac ale ze smiechu wiec ocb ? oO'

Rozumiem! Jeśli będę musiał zrobić RKO* to nie zrobie żeby komuś nie połamać żeber! Thanks Joe Monster for pimping my life! *Resuscytacja Krążeniowo Oddechowa.

Ilość okejek "1805" na tę chwilę, wiele mówi o społeczeństwie. Gdy nawalony chłopaczek mówiący że je zupę, łapie 1000 od ręki. Siedzę na koniu .

I tak pewnie kiedyś spotkamy się po tamtej stronie
Tylko czy tam mają neta?

2 lata opiekowałem sie osobą chora na raka mózgu. Codzienny ból i rozczarowania postępującą choroba. Człowiek nie daje sobie rady z czymś takim.. ale to i tak nic w porownaniu z decyzja jaka on musiał podjąć.

decyzji się nie wybiera tylko podejmuje

@Mayer
Czemu mnie wymieniasz? Ja zgadzam się z decyzją tego chłopaka.

@Bydyniowaty
Ludzie nie chcą umierać, bo się tego boją.
Ogólnie jakoś nigdy nie widziałem, aby zmarły skarżył się na to, że nie żyje.
Odwrotnie owszem.

Mayer, uważaj kogo osądzasz... Tak się składa, że miałem do czynienia z pacjentami hospicjum, z tego względu, że tam pracowałem. NIGDY nie słyszałem od pacjenta, tego że chciałby umrzeć. Za to często widać było grymas bólu. Pomimo tego Ci ludzie są często pogodniejsi niż my- zdrowi i pozornie szczęśliwi. Śmierć bliskich jest ciężka niezależnie od tego, czy byli zdrowi, czy chorzy. Jednak to jest naturalna kolej rzeczy i trzeba się z tym pogodzić.

Sorry, ale za mało danych żeby można się konstruktywnie wypowiedzieć. Może matka była śmiertelnie chora, a może na drugi dzień miała go wydziedziczyć? Tak czy owak kochajmy swoich rodziców i powiedzmy im to dziś, przy łamaniu opłatkiem :)

mamo dlaczego w domu śmierdzi trupem? mamo,mamo....

Bydyniowaty, KNT i jemu podobni nigdy nie zrozumieją czym jest śmierć, pogodzić się z odejściem najbliższej osoby, choćby nawet ją przeżyli. Oczywiście, że człowiek chce żyć do końca, ale jest ból, w którym oczekuje się ulgi. Dziś jest wigilia, większość ludzi myśli o prezentach, albo o tym, że da w palnik. Tymczasem ja wracam myślami do wigilii w hospicjum sprzed dwóch lat, gdy ja, ojciec i moje rodzeństwo dzieliliśmy się opłatkiem przy łóżku matki. Dziwna to była wigilia. Mama przebudziła się tylko na dwie minuty, napiła się soku i zasnęła.

Ponieważ miałem najbliżej do hospicjum, pierwszego dnia świąt zjawiłem się tam rano. Ugięły mi się nogi, gdy zobaczyłem podłączony aparat natleniający. Czekałem na przybycie reszty rodziny. W pewnym momencie zaczęło coś się dziać, zmienił się rytm oddechu u mamy. Zaniepokojony poszedłem do pielęgniarki, ta posłuchała mnie, popatrzyła na mnie i powiedziała: "Pańska mama umiera". Wróciłem do pokoju, nie wiem ile czasu moja matka umierała, ale chyba coś około godziny. To była chwila miażdżąca wszystko w głowie. Bezradność, niedowierzanie, strach, nadzieja... trzymając matkę za rękę miałem nadzieję, że jeśli jej organizm przetrwa te chwile, to będzie żyć.

Moje rodzeństwo i ojciec nie zdążyli dojechać zanim umarła, ale dziś myślę sobie, że tak było lepiej. Ja przejąłem ten ciężar towarzyszenia w ostatnich chwilach.

Gdy przyjechali, powiedziałem im o śmierci matki. Weszli na salę, a ja zacząłem odczuwać ulgę.

Dwa i pół roku walki z rakiem. Walki trudnej, beznadziejnej, masa wyjazdów do Warszawy na ul. Roentgena. Rok przed śmiercią dla matki to był rok bólu i cierpienia, niewyobrażalnego, nie wiem, jak ona to zniosła. Mówiła, że nie pomaga morfina. Gdy ją odwiedzałem w domu widziałem, co się dzieje.

W pierwszy dzień świąt dwa lata temu poczułem ulgę, ulgę, że umarła moja mama. Widok jej cierpienia każdego dnia i cierpienia w ostatnich dniach w hospicjum był niewyobrażalny. Poczułem ulgę, bo to się skończyło. Czy ktoś napisze, że jestem zły, bo poczułem skrawek radości, że moja matka przestała cierpieć? Mam to gdzieś. Wiedziałem, jak to się skończy, przygotowywałem się na taką chwilę i jednak nie byłem na to gotowy.

Każdy powinien spędzić raz w życiu w hospicjum przynajmniej tydzień, może wtedy byłby gotowy na śmierć i zmieniłby zdanie o takich sytuacjach. Ja nie miałem wyboru, ten chłopak musiał wybrać i moim zdaniem podjął dobrą decyzję. Jeśli lekarze dali mu wybór, to znaczy, że jego matka nie miała szans na dalsze życie.

Ci co piszą o zrastających się kościach: połamane żebra grożą zapaleniem płuc, tego też można nie przeżyć. Kości nie zrastają się w dwa dni, ani w tydzień.

Pozdrawiam wszystkich którzy zrozumieli o czym napisałem, tumanom co nie mogą osiągnąć i nigdy nie osiągną przyzwoitego poziomu empatii napiszę tak: szkoda że zabieracie innym tlen do oddychania i jesteście tu niepotrzebni. Najgorsze jest to, że umierają ci, którzy powinni żyć, w większości przypadków odpady ludzkości żyją sobie długo.

Ten film otworzył mi oczy, jaki jestem a jaki mógłbym być. Gdy wszystko jest ok nie potrafimy dziękować, przepraszać nawet za drobnostki, mówić jak bardzo kochamy drugą osobę. Lecz gdy staje się coś złego, jakaś choroba, wypadek, to nagle odczuwamy potrzebę wyrażenia tego wszystkiego, ale czasem może być za późno. I to boli do końca życia... Dziś wigilia spotkamy się ze swoimi bliskimi. Może fajnym prezentem byłoby wyznanie tych kilku słów osobom. które na to zasłużyły..

ponownie napisze... wzruszajace

tylko to nie jest strona "poplaczmy razem", a jak czujecie sie urazeni komentarzami w stylu mojego, to sorry... idzcie dajcie na tace czy co tam sie robi... kazdy kiedys przezyl strate bliskiej osoby, ale po co dolowac tym innych?

..............................................

No cóż..Sprawę zrozumieją tylko Ci którzy przeżyli podobną historię i Ci którzy mają na tyle rozumu żeby wyobrazic sobie że istnieje ból przez który życ się nie chce..

Oj, jak ja lubię te fejkowe ckliwe filmiki na JM.

Wyboru dokonał właściwego, podobno lekarz powiedział mu też że łamanie kości poprzedzi zdejmowanie paznokci oraz przypalanie żelazem...

P.S. Nie będę klikał na 'podoba mi się!' bo ***@ nie podoba mi się, to nie jest coś co można lubić.................

Widzę że wiele z Was nie była w podobnej sytuacji (mogę napisać wiele bluzg na wasz temat ale tego nie zrobię). Moja matka zmarła 2 lata temu. Przed tym jak odeszła chorowała na raka macicy, oraz płuc. Na samym 'końcu' miałem spotkanie z doktorem, zadał mi dwa pytania (dodam że parę godzin wcześniej Matka dzień wcześniej siedziała, śmiała się, rozmawiała i mała wyjść za parę dni), oznajmił mi że stało się najgorsze. Płuca przestały funkcjonować, miałem dwa wyjścia, odłączyć Matkę od aparatury aby nie czuła bólu, bądź podtrzymać Ją maszyną aby mogła oddychać oraz pożegnać się. ***a płaczę... Więc Proszę pomyślcie dwa razy zanim napiszecie jakieś bzdury

@ziz
Nie szkodzi. Nie musisz wszystkiego rozumieć.
Pozdrawiam ;)

Nie bede komentować komentarzy, ale ilość okejek przywraca moją nadzieję w to, że Bojownicy doceniają nie tylko cycki...

Ile pieprzonych narzekaczy... Co się z wami dzieje, skaczecie sobie do gardeł jak dzikie zwierzęta, to jest portal na którym trzeba wyrzucać z siebie swoje życiowe niepowodzenia, całą frustrację? Szkoda mi was ;)

KNT, w moim odczuciu szacunek do mordercy jako "istoty żywej" i chęć wysłania go na krzesło elektryczne to albo sprzeczność albo puste słowa. Obawiam się, że nie rozumiem co masz na myśli pisząc słowa "szacunek" ani "istota żywa".

"wysłałbym na krzesło elektryczne, a potem starał się mu wybaczyć"

A tego to już kompletnie nie rozumiem. :D

@thewilq: włącz myślenie!

:TheWilq
Skoro "every single bone" oznacza żebra i mostek, to ja domyślam się, że ona nie miała rąk, nóg i kręgosłupa.

@furia23
Chodzi o żebra i mostek, domyśl się reszty :(